Marshmallows werden oorspronkelijk gemaakt met een medicinale plant: de naam van dit zachte snoepgoed verwijst rechtstreeks naar heemst. In deze blog duiken we in die geschiedenis, en maken we een gelatinevrije marshmallow waarin heemstwortel opnieuw een plaats krijgt. Van medicinale wortel tot zoete lekkernij De geschiedenis van marshmallows begint niet in een moderne snoepfabriek, maar bij echte heemst (Althaea officinalis). In het Engels heet deze plant marsh mallow: een v

Wie zich verdiept in het bereiden van heemstwortel, komt bijna altijd hetzelfde advies tegen: gebruik koud water, want warmte zou de slijmstoffen beschadigen. Maar klopt dat werkelijk? Om die vraag goed te beantwoorden, kijken we eerst naar wat polysachariden zijn en hoe zij zich in water gedragen. De korte versie: koude maceratie is een doordachte, traditionele keuze. Zij is alleen niet de enige methode die slijmstoffen kan extraheren, en warmte maakt die slijmstoffen niet a

Een plant met fluweelzachte bladeren, tere bloemen en een wortel vol slijmstoffen: heemst heeft al eeuwen een vaste plek in de kruidengeneeskunde. Wat maakt deze plant zo waardevol? En hoe sluit modern onderzoek aan bij die eeuwenoude ervaring? Wie heemst (Althaea officinalis L.) voor het eerst ziet, vermoedt misschien niet direct dat achter haar bescheiden uiterlijk een rijke geschiedenis schuilgaat. De zachtroze bloemen en grijsgroene, fluweelachtig behaarde bladeren geven

een gouden vrucht met een lange geschiedenis Sommige vruchten hoef je niet eens te proeven om ze te onthouden. Een rijpe kweepeer is daar een goed voorbeeld van. Leg er een paar in een schaal en na een tijdje hangt er in de hele kamer een zachte, zoete geur – ergens tussen appel en honing, met iets van roos en citrus. Toch is de de kweepeer als cultuurgewas tegenwoordig een vrij onbekende vrucht. Je vindt hem zelden in de supermarkt, en wie voor het eerst een kweepeer in hand

Een rijpe kweepeer (Cydonia oblonga) hoef je alleen maar op tafel te leggen om ervan te genieten. De goudgele vrucht verspreidt een aroma dat ergens tussen appel, citrus, honing en rozen in lijkt te zitten. Toch eten we kweeperen zelden rauw. Het vruchtvlees is hard, stevig en vaak behoorlijk wrang. Pas wanneer je de vrucht verwerkt, gebeurt er iets bijzonders. Door warmte, suiker of extractie verandert het karakter van de kweepeer, zoals in deze kweepeerlikeur. De harde vruc

Sommige vruchten verkopen zichzelf. Een rijpe aardbei ruikt zoet voordat je die geproefd hebt. Een pruim barst bijna van het sap. Een appel heeft maar één hap nodig om duidelijk te maken waarom mensen die al duizenden jaren eten. De meidoornbes doet daar niet aan mee. Pluk in september een dieprode vrucht van de heg en proef die rauw, en de kans is groot dat je eerste gedachte niet is: daar wil ik een hele schaal van. Het vruchtvlees is droog tot melig, de smaak licht zoetzu

Er is een moment in september dat de heg van kleur verandert. De meidoorn die in mei nog wit stond te schuimen, hangt dan vol met kleine, dieprode vruchten, de meidoornbessen — soms zo zwaar dat de takken doorbuigen. Het is een van de meest herkenbare oogstmomenten van het najaar, en tegelijk een van de meest onderschatte. Van de meidoorn kennen de meeste mensen vooral het blad met de bloesem. Dat is ook het plantendeel dat binnen de Europese fytotherapie het bekendst is. Maa

Een kras in de keel, of tandvlees dat bij het poetsen begint te bloeden — kleine ongemakken die je dag flink kunnen kleuren. Al eeuwenlang grijpen mensen daarvoor naar dezelfde eenvoudige handeling: gorgelen en spoelen met een aftreksel van samentrekkende, verzachtende kruiden. In deze blog maak je zelf zo’n kruidige gorgeldrank, met de cistusroos als basis en met salie, tijm en munt als klassieke metgezellen. Het is een mooi, toegankelijk voorbeeld van fytotherapie in de pra

Er is iets oerouds aan het branden van geurende planten. De rook die kringelt, de geur die een ruimte verandert, het moment van rust dat ontstaat — mensen doen het al duizenden jaren. En een van de allereerste geuren die daarbij werden gebruikt, komt van de cistusroos: labdanum, de warme, harsachtige rook die tempels, kerken en huizen door de eeuwen heen heeft gevuld. In deze blog duiken we in de rijke geschiedenis en het culturele gebruik van cistus als wierook, en daarna ma

Er zijn geuren die je meteen ergens naartoe brengen: naar een warme, harsachtige avond in het zuiden, naar leer en honing en gedroogd fruit. Die geur heeft heel vaak één gemeenschappelijke bron — labdanum, de kleverige hars van de cistusroos. Het is een van de oudste parfumgrondstoffen ter wereld, en tegelijk verrassend toegankelijk om zelf mee te werken. In deze blog kijken we eerst naar de geschiedenis van cistus in de parfumerie en naar de fytochemie van de geur — wat er i

Wie voor het eerst een cistusroos ziet bloeien, vergeet het niet snel. De bloem lijkt van verkreukeld zijdepapier gemaakt, teer en even geplooid alsof ze zojuist is uitgevouwen — en tegen de avond is ze alweer verdwenen. Toch is die kwetsbaarheid bedrieglijk. Achter dat vluchtige bloemblad schuilt een van de taaiste struiken van het Middellandse Zeegebied: een plant van gloeiende zon, karige steengrond en terugkerende bosbranden. In deze eerste blog neem ik je mee in de botan

De moerbei kwam eerder langs als blad — het mechanisme, de werkzame stoffen, de traditie — en als curd op een cheesecake. Deze keer gaat de vrucht een heel andere kant op: de fermentatiekuip in. Want waar honing en fruit samenkomen met gist en tijd, ontstaat een van de oudste dranken die de mens kent — mede, honingwijn. En in deze vatiant: de moerbeimede Mede is eenvoudig in zijn kern en eindeloos in zijn variatie: honing, water, gist, geduld. Voeg je fruit toe, dan heet het

In mijn blog over de witte moerbei kreeg het blad het podium — het mechanisme, de werkzame stoffen, de traditie. Nu is de vrucht aan de beurt, en die vraagt om niets ingewikkelds: puur plezier. Diep gekleurd, zoet-wijnachtig, en met dat onmiskenbare vermogen om alles paars te kleuren wat ze aanraakt. Precies die kleur maakt een moerbeicurd zo'n verleidelijke kroon op een cheesecake. Deze moerbeicheesecake is in de basis vegan, glutenvrij en zonder oven. Een dadel-notenbodem d

In Frankrijk eindigt een zomeravond zelden bij het bord. Er volgt nog een tisane — verveine uit de tuin, soms wat munt — gedronken in het laatste licht, meer ritueel dan remedie. Aan de andere kant van de wereld kent de Oost-Aziatische traditie een eigen gewoonte: moerbeiblad, van oudsher gedronken rond een koolhydraatrijke maaltijd. Twee gebruiken, eenzelfde gebaar — even stilstaan na het eten. Daarbij kan een zomerse digestief ondersteunen. Waaróm dat blad van oudsher bij d

Eén boom, twee manieren om te leren kijken — de vrucht nodigt uit tot genieten, het blad tot nadenken. Er zijn van die planten die je twee keer leren kennen. De eerste keer als kind, met vingers vol paarsrood sap na een avondje plukken. De tweede keer — als je het vak serieus neemt — wanneer je ontdekt dat het blad van diezelfde boom al eeuwen een vaste plek heeft in de geneeskunde van Oost-Azië, en dat modern onderzoek daar steeds meer grip op krijgt. Eén geslacht, meerdere

Een frisse cake met rozenwater en rozen-cheong, afgewerkt met een botercrème van vlierbloesem Met deze Citroencake met roos en vlierbloesem komt de hele rozenreeks samen op één bord. Het rozenhydrolaat en de rozen-cheong geven de citroencake een bloemige diepte, en de botercrème van vlierbloesem brengt er een muskaatachtige, zomerse toets bovenop. Het is een plantaardige cake door en door — zonder ei, zonder zuivel — en juist daardoor verrassend luchtig, mits je een paar een

Een licht bruisende zomerdrank van roos, vlierbloesem en citroen Er is iets feestelijks aan een drank die zichzelf laat bruisen. Geen koolzuurpatroon, geen fabriek — alleen bloemen, suiker, water en de gisten die van nature op de bloesem leven. In dit recept, Gefermenteerde rozenbubbels, ontmoeten drie zomerse geuren elkaar: de bloemige diepte van de roos, de muskaatachtige frisheid van vlierbloesem en de heldere zuurtoets van citroen. Samen vormen ze een licht alcoholvrije,

Een Koreaanse rozensiroop, gemaakt met geduld in plaats van vuur In de Koreaanse keuken bestaat een mooie, ongehaaste manier om de smaak van bloemen, vruchten en kruiden te bewaren: de cheong. Het woord verwijst naar een siroop die niet wordt gekookt, maar ontstaat doordat suiker langzaam het vocht en het aroma uit het plantmateriaal trekt. Geen pan, geen vuur — alleen suiker, tijd en een schone pot. Wie ooit yujacheong heeft geproefd, de honingachtige citruspasta die de basi

De roos: een portret Over hydrolaat, etherische olie en rozenbottels — en de planten die het mogelijk maken Er zijn weinig planten die zo verweven zijn met onze geschiedenis als de roos. We kennen de geur uit kruidvaten en parfumflesjes, uit grootmoeders confituur en uit een handvol verdroogde blaadjes onder in een la. Maar achter dat ene vertrouwde woord — roos — schuilt een hele familie aan soorten, elk met een eigen karakter, een eigen geur en een eigen plek in keuken, kas

De paardenbloem (Taraxacum officinale) is een van de meest complete planten die de inheemse flora te bieden heeft — en tegelijk een van de meest onderschatte. In paardenbloem fytotherapie komen ecologische waarde, culinair potentieel en een rijke therapeutische traditie samen in één plant die gewoon voor je voeten groeit. Ze groeit in voegen, langs paden, in gazons en op akkerranden. Overal waar de grond even wordt losgelaten, verschijnt de paardenbloem — fier, geel en ogensc